Jak wybrać coacha aby coaching był skuteczny?


Wybór coacha zarówno na potrzeby organizacji jak dla i dla osobistego rozwoju to niełatwa decyzja. Na rynku funkcjonuje spora rzesza coachów freelancerów, wiele firm coachingowych i jeszcze więcej szkół, kursów, a także studiów podyplomowych. Na przykład większość dużych uczelni humanistycznych, menedżerskich i ekonomicznych w znanych ośrodkach akademickich proponuje podyplomowe studia coachingu. Nie brakuje również prywatnych szkół i kursów. Podobna tendencja utrzymuje się w całej Polsce, również w mniejszych ośrodkach. Również z tych powodów istnieje zamieszanie definicyjne i kompetencyjne. Niektóre z definicji i podejść wzajemnie się wykluczają. Nieuniknionym i naturalnym zjawiskiem jest też silna konkurencja.


Spis treści



Jak wybrać coacha - wstęp


Skuteczność coachingu oprócz szczególnej relacji interpersonalnej jaka zawiązuje się między coachem i coachee zależy od kliku czynników, które stosunkowo łatwo określić a następnie wskazać. Odnotujmy najważniejsze z nich a jednocześnie nietrudne do specyfikacji. Zawierają się one w następujących pytaniach:

  • Jaka jest jakość ukończonej edukacji przez coacha oznaczająca przygotowanie profesjonalne?
  • Czy regularnie odbywa superwizje?
  • Jakie ma doświadczenie, zwłaszcza w sprawach, które chcesz mu powierzyć?
  • Na jakie rekomendacje i sukcesy może się powołać jako zawodowiec?
  • Jak rozumie i definiuje coaching i czy to akceptujesz jako klient?

Jak wybrać coacha?


Kompetencje, uprawnienia, akredytacje, stowarzyszenia – te rzeczy są mylone i zamiast porządkować sytuację jedynie ją zaciemniają. Menedżer, pracownik HR, specjalista lub po prostu potencjalny klient nierzadko ma niejasny obraz wskaźników, które pozwolą na odpowiedni wybór coacha. Od pewnego czasu trwają prace nad skodyfikowaniem zawodu coacha, a w sensie formalnym został on wpisany na urzędową listę zwodów w Polsce.

Niestety nierzadko bywa tak, że im więcej pojawia się w tym zakresie regulacji, ograniczeń, wymogów, tym silniej ukryta jest w tym tendencja do zamykania rynku, do tworzenia grup wpływu i zamkniętych, elitarnych korporacji, jak ma to miejsce choćby w środowiskach prawniczych, medycznych, zawodach notariusza czy komornika i niestety wielu innych.

Im bardziej otwarty jest rynek, tym bardziej staje się różnorodny, pomysłowy, twórczy, co zwłaszcza w zawodzie coacha ma decydujące znaczenie. Niech wybiera klient, a nie jakaś starszyzna plemienna. Oczywiście osobną rzeczą jest znany mechanizm, w którym gorszy pieniądz wypiera lepszy. Osoby po ukończonym, kilkunastogodzinnym kursie również mienią się coachami, przedstawiciele innych zawodów (jak trener biznesowy, psycholog, pedagog) z automatu, na wyrost dopisują sobie do nazwiska modne słowo: coach, gdyż jak często słyszymy: przecież od zawsze byli coachami, tylko tak tego nie nazywali. I tu jednak możemy odnotować ciekawą zmianę – usługi coachingowe staniały, oczywiście to zła wiadomość dla osób lub grup, które na usługach coachingowych zarabiały dotąd krocie; dobra, gdyż coaching staje się powszechnie dostępny nawet, gdy płaci się za niego z własnej kieszeni. Dlatego być może użyteczniejsze będzie pozostawienie wyboru w gestii klienta zamiast tworzenie, nierzadko złudnych norm, które w polskiej tradycji antysystemowej mogą być obchodzone lub naginane lub co gorsza, mogą stać się wyrazem tylko jednej metody lub jednej grupy nacisku. Niech wybiera klient, warto jednak, żeby wiedział jak wybierać.


Do jakiego stowarzyszenia coachingowego należy coach?

Obecnie w Polsce oraz na świecie można po prostu skończyć szkołę, studia podyplomowe lub kurs i uprawiać zawód coacha. Można na podstawie ukończonej szkoły, kursu, studiów w osobnym procesie akredytować się, czyli potwierdzić już uzyskane kompetencje oraz zdobyte doświadczenia. Akredytację można uzyskać w jakimś stowarzyszeniu międzynarodowym lub polskim.

Akredytacji lub innego rodzaju potwierdzenia kompetencji udzielają m.in. ICF (International Coach Federation), Izba Coachingu, ICC (International Coaching Community), PSC (Polskie Stowarzyszenie Coachingu) lub mniej znane EMCC (European Mentoring and Coaching Council), ECI (European Coaching Institute) i wiele innych.

Warto zwrócić uwagę na ważne rozróżnienie - w zasadzie niemal każdy, kto zapłaci składkę może być członkiem ICF, PSC, EMCC lub innego stowarzyszenia w zależności od jego statutu, co nie jest tożsame ani z realnym uprawianiem zawodu, ani z posiadanymi kompetencjami. Zatem czym innym jest dyplom jakiejś szkoły, czym innym zaś akredytacja, a czymś jeszcze innym uczestnictwo w jakimś stowarzyszeniu. Są to trzy różne rzeczy. Posłużmy się przykładem: zrobienie matury lub ukończenie gimnazjum (odpowiednikiem jest szkoła, kurs, studia coachingowe); zrobienie dodatkowo tak zwanej matury międzynarodowej (akredytacja) oraz członkostwo np. w ZHP (tutaj odpowiednikiem jest udział w stowarzyszeniu).

Izba Coachingu, która jest instytucją opartą na zasadach prawa handlowego – stowarzyszającą podmioty gospodarcze, również akredytuje, czyli potwierdza zdobyte kompetencje coacha. Każdy przedsiębiorca, który zapłaci składkę i spełni wymagania statutowe może być członkiem tej izby, nawet jeśli praktycznie zajmuje się czymś innym. Izba także przyznaje swoje akredytacje. Ważna jest również kwestia dotycząca najpopularniejszego w Polsce ICC (International Coaching Community), stawianego często obok ICF oraz innych stowarzyszeń. ICC nie jest stowarzyszeniem zawodowym sensu stricte ale stowarzyszeniem coachów, którzy ukończyli ten sam kurs będący franczyzą pomysłu Josepha O'Connora realizowaną w Polsce obecnie przez dwóch trenerów, którzy tę franczyzę kupili i potwierdzili szkoleniami u jej twórcy. Zatem ICC jest stowarzyszeniem osób, które ukończyły ten sam kurs, ten sam produkt szkoleniowy (do ICC należą tylko absolwenci tego, konkretnego kursu).

Stawianie ICC na przykład obok ICF irytuje część środowiska profesjonalnych coachów, gdyż to tak, jakby powiedzieć, że np. grupa czytelników powieści XY zrzeszona na fanpagu to jest to samo co grupa członków Polskiego Stowarzyszenia Wydawców Książek oraz, że są to identyczne organizacje. Słowem wspominanie o ICC w tym kontekście reklamuje jeden kurs. Popularność tego kursu wynika między innymi z faktu, że był jednym z pierwszych w Polsce i ukończyła go największa liczba osób, w tym piszący te słowa ukończył go jako jeden z wielu kursów o charakterze coachingowym.

Ważne jest wykształcenie coacha, dobre podstawy teoretyczne oraz umiejętność stosowania narzędzi pomagających w zmianie, kreatywności, realizowaniu projektów osobistych lub biznesowych. Stowarzyszenie może potwierdzać kompetencje. Przy wyborze coacha istotniejsze wydaje się jednak co dany coach umie, jaki model pracy stosuje niż to, iloma certyfikatami, papierami i akredytacjami się legitymuje. Ważne jest natomiast czy i na jaki kod etyczny w swojej pracy i postawie zawodowej się powołuje. Tego rodzaju ustalenia dość dobrze precyzują zarówno zakres odpowiedzialności coacha jak i prezentowany model pracy.


Wykształcenie coacha – certyfikacja i akredytacja

Potwierdzeniem kompetencji coacha na nierównym rynku szkoleń coachingowych, kursów i studiów podyplomowych może być certyfikacja i akredytacja.

Certyfikacja to potwierdzenie zdobycia odpowiednich uprawnień i umiejętności związanych z ukończeniem edukacji w zawodzie coacha. Ważne aby taki proces edukacyjny był nie krótszy niż ok. 250 – 300 godzin edukacji połączonych z pracą warsztatową, ćwiczeniami i egzaminem o charakterze praktycznym i teoretycznym. Kursy, a nawet studia, za które wystarczy zapłacić aby uzyskać odpowiedni dyplom często nie stwarzają dogodnej atmosfery ani do uczenia się zawodu, ani też rekomendacji do jego wykonywania. Co prawda kuszą atrakcyjnymi warunkami ale zarówno coach jak i jego przyszły klient mogą być srogo zawiedzeni brakiem ugruntowania wiedzy, rozbudowaniem teorii, przypadkowością przekazywanych informacji. Ponadto często kursy tego rodzaju charakteryzują się swego rodzaju umownością – brak wymogów lub zaniżone wymogi zaliczenia sprawiają, że wystarczy być obecnym lub nawet i to nie, by uzyskać końcowy dyplom. Dlatego dla klienta ważną informacją, pozwalającą dobrze wybrać coacha jest zapoznanie się z kryteriami certyfikacji coacha. Mówiąc prościej, czego coach musiał się nauczyć, jak długo się uczył i jaki wkład musiał łożyć aby uzyskać certyfikat, czyli potwierdzenie zaliczenia danego kursu, szkoły lub studiów.

Akredytację wydają stowarzyszenia lub instytucje, które na podstawie uzyskanych już umiejętności, ukończonych szkół, kursów lub studiów, a także zdobytych doświadczeń coacha w realizowaniu zadań profesjonalnych wydają zaświadczenie – potwierdzenie wysokich kompetencji. Rzecz jasna akredytujące instytucje często faworyzują w procesie akredytacji coachów, którzy ukończyli rekomendowane lub wspierane przez nie szkoły, ale jest to przyjęta praktyka biznesowa – raczej ufamy swoim niż obcym. Akredytowany coach zatem działa na rynku, zdobył już liczne doświadczenia w zawodzie - i zwracając się do instytucji zaufania publicznego, jakimi są m.in. organizacje, stowarzyszenia, instytuty itp. o uznanie i potwierdzenie autorytetem danej instytucji wysokiej jakości swojej pozycji zawodowej – zostaje akredytowany, czyli uznany za wysoce kompetentnego.

Zazwyczaj oba elementy - certyfikacja i akredytacja są dobrą miarą kompetencji coacha.


Czy coach korzysta cyklicznie z superwizji?

Kolejnym elementem, na który warto zwrócić uwagę przy wyborze coacha jest odbywanie superwizji, czyli coachingu dla coacha w sprawie coachingu. Jest to kwestia samoświadomości coacha, tylko niektóre instytucje nakładają tego typu obowiązek, między innymi w trybie akredytacji. Jeśli jakaś grupa, klub coacha lub inna instytucja formalna lub biznesowa organizuje superwizje w formie indywidualnej lub grupowej coach po prostu może z nich skorzystać. Wówczas nie pozostaje sam ze swoimi dylematami, nie popełnia, a co ważniejsze nie utrwala błędów oraz nieskutecznych nawyków, nie szkodzi również swojemu klientowi – gdyż może o sesji coachingowej porozmawiać, a swoje problemy przepracować. Bez superwizji coach jest jak strażak bez odzieży ochronnej.


Czy coach potrafi zachować dystans?

Warto też sprawdzić czy coach potrafi wycofać własną mapę, czyli czy unika doradzania, podsuwania gotowych rozwiązań, sugerowania oraz czy zachowuje potrzebny, profesjonalny dystans, tak do siebie jak i do omawianych zagadnień oraz klienta coachingu.

Wszystkie te zachowania: doradzanie, szeregowanie, ocenianie - są zmorą popularnej, oficjalnej edukacji, gdyż edukatorom wydaje się, że jeśli jakieś rozwiązanie jest znane, to jest ono najlepsze. Tymczasem ono jest po prostu najbardziej oczywiste lub najczęściej stosowane, najłatwiej dostępne lub po prostu nawykowe. Jak powiedział twórca semantyki ogólnej amerykański naukowiec polskiego pochodzenia Alfred Korzybski: mapa nie jest terenem, mapa jest tylko fragmentem opisu rzeczywistości, zazwyczaj bardzo zniekształconym. Jednak posługujemy się mapami by docierać do celu. Najlepsza mapa jednak to taka, której zapisy rozumie sam jej autor.

Współczesna edukacja obfituje w testy, które w zasadzie mają sprawdzać wykutą na pamięć wiedzę. Coaching natomiast promuje kreatywność oraz posiłkuje się przekonaniem, że zaproponowane przez klienta coachingu rozwiązanie będzie najlepsze w jego sprawach, gdyż automatycznie wzbudza motywację i jest zgodne z jego sposobem widzenia rzeczywistości. Jeśli rozwiązanie proponowane przez pracownika jest do przyjęcia w organizacji, to jest to najlepsze i najtańsze z możliwych rozwiązań. Pracownik sam je wdroży wierząc w jego skutek.

Jak sprawdzić tę umiejętność? Często tak zwane korporacyjne castingi na coachów wygrywają ludzie dobrze ubrani, prezentujący się dynamicznie, o świetnej autoprezentacji, mówiący dużo i przekonująco, skutecznie autopromujący się. Przegrywają ludzie nastwieni na słuchanie, bardziej empatyczni, mniej przez to wyraziści. Tymczasem coach musi umieć słuchać i znikać, czyli swoim zachowaniem i postawą zapraszać klienta do otwartości i aktywności, nigdy odwrotnie – łatwo to sprawdzić choćby przy pierwszym spotkaniu. Czy jestem słuchany uważnie, czy coach skupił się na moich potrzebach, czy też z góry wie lepiej?


Czy coach zna i stosuje ćwiczenia praktyczne oraz techniki?

Coaching oparty wyłącznie na rozmowie, na zadawaniu pytań, a tak często bywa kojarzony, jest znacznie mniej efektywny niż coaching oparty na technikach, ćwiczeniach, zadaniach i eksperymentach. Rozmowa jest najbardziej naturalnym sposobem budowania relacji i komunikacji lecz jednocześnie najbardziej zwodniczym i jednostronnym.

W życiu codziennym, firmach, w czasie pełnienia obowiązków służbowych – najczęściej siedzimy i rozmawiamy, to nasz nawyk, strefa komfortu, typowy sposób zachowania. Niektórzy ludzie potrafią godzinami rozmawiać, omawiać, dyskutować. Niekończące się narady przeradzają się w przegadane konferencje. Tymczasem efektywność coachingu polega na jego projektowym charakterze. Jest to praca o dzieło, umowa na konkretny efekt jak przy budowaniu domu albo wdrożeniu systemu informatycznego.

Klient zachęcony do działania – podejmuje wyzwanie, osiąga ponadprzeciętne rezultaty ale tylko wtedy, kiedy opuszcza swoją strefę komfortu, obszar oczywistości. Może tego dokonać szybciej i skuteczniej dzięki uczestniczeniu w technikach przestrzennych; zabawie rekwizytami; ćwicząc z użyciem gier i zabaw; eksperymentując z nowymi zachowaniami, działaniami, sposobem pracy; wykonując zadania twórcze i techniki kreatywne. Z trudem i w znacznie dłuższym okresie czasu może osiągnąć choćby podobny pułap tylko w czasie rozmowy.


Jakie rekomendacje może przedstawić coach?

Na koniec warto oczywiście poprosić o polecenie, o opinie zadowolonych klientów coacha, a zwłaszcza o informacje w czym pomógł i w jaki sposób to osiągnął. Warto dopytywać zadowolonych klientów, gdyż niezadowoleni to często właśnie ci którzy, poszli na spotkanie jakiegoś guru, po gotowe rozwiązania albo spodziewali się jakiejś formy doradzania i rozczarowali się otrzymując zachęty do brania odpowiedzialności i samodzielnego rozwiązywania własnych dylematów.

Oczywiście profesjonalny coach powinien uruchamiać w kliencie pozytywne stany psycho-fizyczne, zwiększać jego dostęp do osobistych zasobów. Wbrew temu co proponują nam popularne teorie i modele edukacyjne: karanie, ocenianie, negatywny feed-back nie mobilizują ludzi, lecz przeciwnie wzmacniają nieaprobowane zachowania.

Niestety nie rozumieją tego również twórcy komunikacji społecznej. Na przykład nagłaśnianie wykroczeń drogowych oraz ilości wypadków wcale nie zapobiega następnym, co gorsza nie buduje postaw bezpiecznych u użytkowników dróg, przeciwnie wzmacnia negatywne u osób, które mają skłonność do łamania przepisów drogowych. W tym przykładzie zawiera się fundamentalna różnica między postawą coachignową a nieskutecznym przeciwdziałaniem i zarządzaniem sytuacjami kryzysowymi.

Dlatego coach powinien być świadomy procesu zmiany jaki uruchamia u swego klienta, czyli tego co robi wobec swego klienta jako jego trener rozwoju osobistego, po co to robi, czego nie powinien robić i co z jego działań wyniknie? Dlatego skuteczny, profesjonalny coach nie jest tożsamy z miłym gadułą, który powie co zrobić w danej sprawie. Raczej zachęci swego klienta do wysiłku, w wyniku którego on sam uzyska najlepszą z możliwych odpowiedź.


Superwizja


Jak już wspomnieliśmy warunkiem profesjonalizmu jest stałe korzystanie z superwizji. Jest to coaching dla profesjonalnego coacha w sprawie coachingu. Polega on na zapewnieniu stałego wsparcia dla coacha, zrozumieniu jego postawy, a także przeżywanych emocji w związku z coachingiem. Superwizja polega również na stwarzaniu możliwości przepracowania powstających trudności, ograniczeń i dylematów w związku z realizowanym zadaniem coachingowym lub szerzej - profesją coacha. Jest zarówno merytorycznym wsparciem ze strony bardziej doświadczonego profesjonalisty- superwizora jak i formą doradztwa w obszarach krytycznych.

Superwizja powinna rozwijać zawodowych coachów w czterech obszarach: systemowym, etycznym, rozwojowym i psychologicznym.

Obszar systemowy, oznacza wzmacnianie zasobów coacha w związku z modelem teoretycznym i praktycznym, w którym był kształcony. Systemowość zachęca coacha do stałego rozwoju zarówno w odniesieniu do zmian danej metody (w oparciu o modele teoretyczne i naukowe) oraz wykorzystania praktycznych wniosków dotyczących stosowanego systemu. Odnosi się to również do zmian i modyfikacji narzędzi opracowanych przez daną metodę, podejście lub szkołę edukacyjną (technik, ćwiczeń, zadań itp.).

Drugim elementem jest stałe monitorowanie etyki zawodowej zarówno w obszarach rozwoju osobistego coacha, jak i w przypadku konkretnych dylematów związanych z prowadzeniem sesji indywidualnych i grupowych.

Trzecim elementem jest rozwój osobisty edukatora. Chodzi tu o coś więcej niż tylko o rozwój poznawczy (nowa wiedza), czy też intelektualny (inteligencja i sprawność poznawcza) ani nawet o to czy edukator czyta książki, śledzi nowe badania dotyczące odkryć w naukach humanistycznych, czy rozwija narzędzia. W zawodach pomocowych ten warunek wydaje się oczywisty dla kogoś, kto zamierza realizować swój zawód w sposób odpowiedzialny i profesjonalny. /p>

Chodzi o rozwój postawy, nie tylko o zwiększanie wiedzy czy też doświadczenia. Coach, który prowadzi np. diet coaching, lecz sam prezentuje nadwagę lub pali tytoń, nie tylko pokazuje klientowi brak osobistej spójności, lecz wprowadza go w szkodliwy dysonans poznawczy. Inny coach, który prowadzi sesje, np. mindfulness lub rozwoju duchowości biznesowej, lecz sam prowadzi nieekologiczny tryb życia lub nastawiony wyłącznie na zysk – może nie tylko ów dysonans u klienta pogłębiać, podkopuje on również całą metodę lub nawet szerzej – model edukacyjny i jego wiarygodność.

Coaching to zawód zaufania społecznego. W naturalny sposób pokłada się w nim daleko idące nadzieje. Klienci nierzadko decydują się na powierzanie swoich życiowych i biznesowych tajemnic, problemów, traum, obszarów niepokoju, a nawet lęków w ręce coachów. Zadaniem coacha jest w sposób odpowiedni, z korzyścią dla klienta zarządzić procesem edukacji i rozwoju osobistego w sposób dla niego najbardziej odpowiedni, zgodny z jego wartościami. Poprzez uczenie odpowiedzialności i wpływu na własne życie, skierowanie uwagi klienta na obszary, które są w zakresie jego osobistej kontroli. Istotne jest również dbanie o ekologię zmiany. Tym samym zawód coacha stawia bardzo wysoko poprzeczkę wymagań wobec osób, które się go podejmują. Im więcej coache proponują swoim klientom oczekując od nich współdziałania i odpowiedzialności, tym więcej wymagać powinni od siebie.

Czwartym elementem, nierzadko najtrudniejszym są osobiste czynniki psychologiczne po stronie coacha.


Jak zostać coachem?



Wybór szkoły i metody

Aby móc z powodzeniem uprawiać ten zawód szybko po certyfikacji (po uzyskaniu uprawnień) należy wybrać kurs lub szkołę, która łączy ze sobą najnowszą, naukową wiedzę na temat człowieka z metodami warsztatowymi. W gruncie rzeczy niewiele jest tego typu propozycji na rynku.

Rzecz jasna bardzo istotna jest również sama metoda i metodologia. Warto zatem zadać sobie pytania: na jakie koncepcje i teorie powołuje się dana metoda? Gdzie, w jakich okolicznościach dane teorie były badane, sprawdzone, potwierdzone, jakimi metodami? Na jakie autorytety w dziedzinie nauk humanistycznych się powołuje? Z jakim współpracuje? Z jakich powodów naukowych lub innych dokonano właśnie tego, a nie innego wyboru wiedzy, metody, technik? Jaki model nauki będzie stosowany w czasie zajęć? Czy będzie to wykład, interaktywny wykład, warsztat, typowe studia akademickie, szkolenie? Jaki kodeks etyczny stosuje dana szkoła?

Należy też rozważyć ilość godzin edukacyjnych oraz podział tych godzin na rzeczywistą naukę i to jak się odbywa, ile godzin jest przeznaczonych na ćwiczenia oraz jakiego rodzaju to będą ćwiczenia? Bardzo ważnym aspektem jest ilość praktycznych narzędzi, które przyszły coach uzyska i których efektywnie nauczy się w czasie zajęć. Dawne techniki prowadzenia rozmowy przy użyciu pytań z lat 40. ubiegłego wieku, za czasów kiedy rodziła się psychoterapia Carla Rogersa, to już w dużej mierze przeszłość. Od kilku dekad istnieją nowoczesne, efektywne metody i narzędzia wykorzystujące np. neuroplastyczność mózgu, a tym samym w skuteczny sposób oddziałujące na klientów.

Kolejnym elementem do rozważenia jest omawiana wcześniej certyfikacja i akredytacja. Należy zadać sobie pytania, jak przebiega certyfikacja, czy jest rzetelnym egzaminem, czy tylko fałszywym zaliczeniem jak podpis na fakturze. Dobrym kryterium w tym zawodzie jest trudność procesu certyfikacji i samego egzaminu, im jest bardziej wymagający, tym bardziej motywuje coachów i ich nauczycieli do wysokiej jakości pracy w czasie edukacji. Strona praktyczna certyfikacji jest wskazówką w jakim stopniu kurs, szkoła lub studia są w istocie oparte na praktycznym aspekcie, a w jakim tylko teoretycznym dostarczeniem pewnej wiedzy. Dobrą wskazówką może być również historia danej instytucji świadczącej daną usługę edukacyjną. Czy jest to dawna szkoła psychoterapeutyczna – pewnie w tym kierunku będzie kształcić coachów? Czy jest to zacna, lecz być może konserwatywna uczelnia? Czy są to studia powołane do życia ad hoc z powodu mody? Czy i jakie osiągnięcia posiada na swoim koncie kadra edukacyjna? Czego uczyła do tej pory? Jaki ma profil zawodowy?

Niezbędne są też osobiste rekomendacje, czyli uczciwa rozmowa z osobami, które dany kurs ukończyły.


Trening praktyczny

Dobra szkoła, kurs lub studia mogą świetnie przygotować coacha do pracy jednakże podobnie jak z kursem na prawo jazdy, można za którymś razem zaliczyć test i egzamin praktyczny (nielicznym udaje się to za pierwszym razem) jednakże dobrej bezpiecznej jazdy można się nauczyć tylko w praktyce. Powstaje pytanie co oznacza bycie „dobrym coachem”?

Łatwo przyjąć, że dobry, miły, lubiany coach, być może nawet nieco efekciarski, to ktoś, kto spełnia życzenia klienta i jak w każdym z wolnych zawodów sprawi, że klient przyjdzie kolejny raz oraz poleci jego usługi. Może zaistnieć pokusa, że taki coach chętnie pokieruje, doradzi, pogawędzi, pomądrzy się, podsunie kilka tricków i uzyska „efekt wow” u klienta. Bywa również, że coach niezbyt pewny swoich kompetencji stara się szybko zadowolić klienta pustymi obietnicami, równie szybko zarabia honorarium zanim jego klient, który przez moment poczuł się dopieszczony i zaopiekowany, nie zreflektuje się, że coaching nie działa.

Dlaczego coaching nie działa długofalowo? Z jakich powodów utrzymuje się tylko w chwili ekscytacji? Dlatego, że proste porady zawodzą, a zmiana bywa trudniejsza niż klient sądził, a coach obiecywał. W najgorszym razie taki klient obwini siebie za brak sukcesów lub coaching jako metodę. W końcu i tak dojdzie do wniosku, że z nim samym jest wszystko w porządku, to coaching jest naciąganiem. Tymczasem zarówno coach jak i klient nie spostrzegli, że kolejny raz przyjęli w życiu postawę uzależnionego dziecka, które oczekuje, że inni wezmą odpowiedzialność za niego. Niestety dopomógł mu w tym fasadowy coach, któremu bardziej zależało na tym, żeby być lubianym (jak dziecku) niż na skuteczności przejawiającej się w sukcesach klienta, za które coachee wziął świadomą odpowiedzialność.

W pewnej mierze zjawisko takie jest psuciem rynku. Sesja coachingowa, która jeszcze dekadę temu kosztowała 500 € i więcej, dziś kosztuje nawet dziesięciokrotnie mniej. Zadziałało prawo podaży i popytu. Kiedyś usługi coachingowe były unikalne, dziś mnóstwo ludzi po prostu dopisuje sobie do nazwiska słowo: coach. A potem stwierdza bezceremonialnie: Od dawna byłem coachem, tylko tak tego nie nazywałem.

W coachingu najlepiej spełnia się zasada mówiąca, że miarą prawdy jest twoja skuteczność, a nie wynik będący skutkiem czyjejś nieświadomej decyzji lub chwilowego powodzenia u kilku klientów. Tego rodzaju praktyki zawsze mają krótkie nogi, a nadzieja na szybkie, łatwe pieniądze w tej branży skończyła się wraz z pazernością i brakiem profesjonalizmu, które ten rynek zepsuły.

Im bardziej wolny jest rynek usług coachingowych, im bardziej świadomi klienci i świadomi, dobrze wykształcenie coache, tym lepiej wpisują się w główną ideę coachingu, którą znakomicie pointuje stare przysłowie: sam jesteś kowalem własnego losu. Stwierdzenie to dotyczy zarówno coachów jak i klientów. Zatem markę w coachingu i profesjonalizm zyskuje się przez wiele miesięcy oraz lat wytrwałej, etycznej praktyki. Podobnie jak w przypadku zawodu architekta, właściciela firmy budowalnej, stomatologa czy weterynarza. Po jednym zbudowanym domu; po kilku wyleczonych zębach; po pierwszym, zoperowanym kocie – nie można sądzić o jakości danego profesjonalisty, trudno też czuć się samemu pewnym.

Jednym z bardzo skutecznych sposobów na dbanie o wysoki stopień profesjonalizmu oraz szybki wzrost kompetencji jest stałe uczestniczenie w profesjonalnych superwizjach. Drugim jest praca, początkowo nawet w wolontariacie, lub za umowne gratyfikacje - po prostu trzeba jeździć samochodem, żeby nauczyć się bezpiecznie jeździć. Im więcej odbytych sesji coachingowych i realnych kontaktów z ludźmi, tym większe doświadczenie, to rzecz oczywista. Jednakże koniecznym elementem jest stosowanie od pierwszych dni praktyki zawodowej rozlicznych, różnorodnych narzędzi coachingowych, technik i ćwiczeń. Zakorzenienie w sobie nawyku, że coaching to tylko miła rozmowa przy stoliku, spowoduje ograniczenie coachingowej skuteczności i w efekcie utknięcie w roli beznamiętnego, typowego coacha, który „tylko pyta i nic nie wnosi do sesji”. Długofalowy skutek jest łatwy do przewidzenia - osobiste zmęczenie coachingiem i spadek satysfakcji po stronie klientów, którzy przecież oczekują rezultatów lecz również poznają najnowsze metody edukacyjne, do których nie zalicza się wyłącznie rozmowa. Trzecim elementem, który sprawia, że coach staje się profesjonalnym coachem jest stałe dokształcanie się zarówno teoretyczne jak i praktyczne w szeroko pojętej humanistyce oraz oczywiście w poznanej metodzie coachingowej.

Polecane firmy szkoleniowe:

Coaching szkolenia

Coaching - literatura

Poniżej przedstawiamy literaturę obowiązkową dla wszystkich zainteresowanych tematyką coachingu.

Coaching i mentoring w praktyce

Kontakt:

Jeżeli masz pytania związane z coachingiem, serdecznie zapraszamy do kontaktu mailowego bądź kontakt poprzez poniższy formularz.

imię i nazwisko:
telefon:
mail:
Kontakt

Jeżeli masz pytania odnośnie coachingu zapraszamy do kontaktu z nami.

tel. +48 512 899 442

Copyright

2017 © Copyright by coachingdao.pl. Kopiowanie treści bez zgody autora zabronione.